Gewichtsbeheersing

Gewichtsbeheersing beheerst zo’n beetje ons leven. Hoe blijven we op een gezond gewicht. In 1980 had slechts zes procent van de mannen en acht procent van de vrouwen overgewicht. De huidige cijfers tonen aan dat vijfenvijftig procent van de totale volwassen bevolking leidt aan overgewicht. Voeding en het eten op zich, waren vroeger een noodzaak. Vandaag de dag is er zo,n overvloed aan voeding, dat eten vaak een verslaving is geworden. Naast de verstoring op hersenniveau is in het algemeen een verstoring op het niveau van maag en darmen waarneembaar. Tal van factoren kunnen hiertoe bijdragen, zoals smaakmanipulaties van de voedingsindustrie, te veel fastfood, stress, roken en te weinig beweging.
Factoren die van invloed zijn op het menselijk voedingsgedrag zijn onder ander het eten om sociale redenen, het toevoegen van eetlustopwekkende stoffen en het zich “gelukkig”eten.
De neurotransmitters serotonine en dopamine zorgen voor het gevoel van algeheel welbevinden en plezier.

Stoornissen van de neurotransmitters zoals dopamine en serotonine kunnen aanleiding zijn voor chronische triestheid, depressies en gevoelens van angst en onrust. Serotonine is een eetlustremmende substantie die vrijgemaakt wordt door de inname van voeding. Een tekort aan serotonine geeft een gevoel van onrust die gesust kan worden door eten. Bepaalde smaakstoffen en dan vooral zoetigheid, verhogen de gevoeligheid voor dopamine en produceren daardoor een gelukzalig gevoel. Een tekort aan dopamine kan dan ook een hang naar zoetigheid uitlokken, die kan eindigen in een syndroom van suiker- of koolhydraatverslaving.
Vetten en dan vooral triglyceriden en arachidonzuur, hebben zo hun eigen invloed op voedingsgedrag in het algemeen en vetzucht in het bijzonder. Uit deze vetzuren worden namelijk een groot aantal cannabinoidne geproduceerd. Deze stoffen kunnen net als dopamine, een sensatie van “prettig”voelen bewerkstelligen. Men heeft echter steeds meer cannabinoiden nodig om dit gevoel te behouden. (fastfood-syndroom)

Het lijkt erop dat we ons controlemechanisme kwijt raken.
Lekker eten is belangrijker dan eten. Eten wordt steeds meer een sociale bezigheid, de smaakpapillen raken gewend aan zoet. Gifstoffen beschadigen bepaalde neuronen in het zenuwstelsel van het maagdarmkanaal. Er wordt op tijd gegeten, niet op honger, heet verzadigingsgevoel wordt niet meer geregistreerd en men wordt dik.
Stoornissen in het voedingsgedrag gekenmerkt door verlies van het honger- en verzadigingsgevoel, hebben een groot aantal gevolgen voor de gezondheid van de mens.

Terug naar gewichtsbeheesing