Orthomoleculaire geneeskunde

Geschiedenis van de Orthomoleculaire geneeskunde

Een schets van de geschiedenis van de orthomoleculaire geneeskunde.
De orthomoleculaire geneeskunde wortelt net als in de reguliere geneeskunde in de volksgeneeskunde.
Tijdens de Romeinse overheersing heeft Hippokrates, de Griekse geneesheer die de volksgeneeskunde van zijn  tijd ordende in een rationeel systeem via Rome naar onze streken. Deze geneeskunst werd onderweg vermengd met allerlei andere vormen van volksgeneeskunst. Zowel de natuur als de reguliere geneeskunst zien Hippocrates als grondlegger van geneeskundig denken.

De officiële geneeskunde maakte zich definitief los van de volksgeneeskunde toen vanaf ongeveer 1500 de huidige natuurwetenschappelijke weg werd ingeslagen.  In de 18e eeuw werd het chirurgijnvak uitgebreid en werden er examens ingesteld, terwijl dat in de middeleeuwen nog een zeer minderwaardig beroep was. Tot in die tijd bleef de bevolking aangewezen op volksgeneeskunde. In de 19e eeuw ontstonden er opleidingen, die bij de wet bepaalde dat slechts de officiële geneeskunde mocht worden gepraktiseerd. Vanaf het aannemen van deze wet is er verzet geweest. De aanname van de wet BIG in 1993 was tevens het einde van het verbod op uitoefening van de geneeskunde door niet-artsen.

In andere West-Europese landen was de situatie vaak gunstiger voor de natuurgeneeskunde.

In Duitsland herstelden Priessnitz en Kneipp de waterbehandelingen, al bekend van Hippocrates, weer in ere en legden fundamenten voor de geneeskundige benadering. Het beroep Heilpraktiker is daar sinds 1939 erkend.